Nederland heeft 5 miljoen eengezinswoningen voor 2 miljoen gezinnen met kinderen. Er staan miljoenen slaapkamers leeg. Met name in de grote steden wreekt zich dat. Deze woning laat zien hoe je flexibel stedelijk kunt wonen door intelligente aanpassingen aan het standaard woonprogramma. De hal wordt een vestibule, de woonkeuken ligt aan de tuin. De zit- en slaapkamer op de eerste verdieping hebben het comfort van een hotelsuite. Een enigszins verborgen trap achter de keuken leidt naar deze privé-verdieping voor de ouders.

Het trappenhuis naar de bovenste verdiepingen begint bij de voordeur en gaat meteen door naar de tweede verdieping. Door het daklicht, de betonnen stabiliteitswand en de grote open ruimte is het trappenhuis voor veel bezoekers een spectaculaire verrassing.
In de appartementen boven lopen de ruimtes zonder deuren in elkaar over. De twee bijna zelfstandige woningen lijken daarom groter dan ze zijn. Iedere verdieping heeft een eigen woonkamer, slaapkamer, badruimte, toilet en keuken.
Het huis is één van de eerste zelfbouwwoningen op Centrumeiland. De gemeente Amsterdam geeft op dit nieuwe eiland bij IJburg 1000 zelfbouwers de mogelijkheid in kleine of grote collectieven of alleen een woning te bouwen. Het resultaat wordt een unieke wijk. De zelfbouwhuizen schieten als paddenstoelen uit de grond, doordat op veel verschillende kavels veel verschillende partijen bouwen kan in een zelfbouwwijk sneller gebouwd worden dan in een reguliere nieuwbouwwijk. Tientallen woningen zijn opgeleverd en honderden in aanbouw. Omdat bij zelfbouw de kostprijs betaald wordt voor een woning en niet de verkoopprijs is Centrumeiland een verrassend diverse Amsterdamse wijk. De architectonische kwaliteit van zelfbouw ligt hoger dan die van de gemiddelde nieuwbouwwoning. Bij zelfbouw wordt zichtbaar waar de bouw toe in staat is als de markt niet aanbod- maar vraag-gestuurd is.
Het eindresultaat van deze unieke wijk laat nog een paar jaar op zich wachten. Architectuurjournalist Jaap Huisman is enthousiast hoe met de eerste woningen de toon wordt gezet. “Wat er tot dusver uitspringt is Huize Potteneters,” schrijft hij in een recent artikel in het Parool.

Het meest in het oog springt de wiebelende voorgevel. Aluminium puien staan over de volle hoogte direct aan de straat. Het verdiepingshoge glas brengt veel licht in de smalle hoge woning. Doordat de puien verspringen ontstaat afstand tot de straat. De wiebelende gevel werkt als een gordijn.

Het aluminium is goud geanodiseerd. De verschillende hoeken verschieten in het zonlicht van uur tot uur van dag tot dag van kleur. De dichte delen zijn van vezelcementplaten die fabrieksmatig in stroken zijn gezaagd. De verschillende breedtes van de stroken benadrukken de verticaliteit van de gevel. De dakrand watert naar binnen af zodat, ondanks het platte dak, geen daktrim nodig is.
Van binnen is de woning zoveel mogelijk ruw gelaten. De onderzijde van de breedplaatvloeren is in het zicht gelaten. Hetzelfde geldt voor de prefab betonnen trappen en de in het werk gestorte betonnen stabiliteitswand. De wanden zijn gestuukt met cement zoals dat ook met bedrijfshallen gebeurt. De kalzandsteenblokken en zelfs de uitgefreesde leidingen schemeren door het cement. De houten wanden zijn afgewerkt met vuren delen. De keuze om ruwbouw zoveel mogelijk als afbouw in te zetten vraagt meer zorgvuldigheid in de bouw maar zorgt tegelijkertijd voor een scherpe bouwprijs. Zorgvuldig bouwen draagt bij aan de kwaliteit van het geheel.
Hoe met minimale middelen maximale kwaliteit is bereikt wordt ook zichtbaar bij de binnendeuren. Dit zijn bijna standaard opdekdeuren. Met dat verschil dat ze verdiepingshoog zijn. De 70 mm dikke kozijnen staan in 100 mm dikke wanden. De opdekdeur staat precies vlak met de wand. De paumelles van de deur vallen weg in het vlak.
De woning laat zien dat je met een slimme toepassing van veelgebruikte materialen en standaardproducten een unieke comfortabele woning kunt maken.