Amsterdam Sloterdijk wordt in hoog tempo getransformeerd naar een gevarieerd werk- en woongebied. De komende jaren wordt er door de gemeente Amsterdam op verschillende plekken kavels uitgegeven. Op deze kavels zal een grote diversiteit aan woongebouwen worden gebouwd.

Na oplevering worden de woongebouwen zal dit getransformeerde stadsdeel langzaam tot leven komen. Bewoners nemen hun intrek, en met de komst van de bewoners zullen winkels en bedrijven in de loop van de tijd bestaansrecht krijgen en zullen de daar toe bestemde ruimtes worden gevuld. Winkels en bedrijven zorgen op hun beurt weer voor levendigheid, deze levendigheid zorgt voor een aantrekkelijk woonmilieu voor toekomstige bewoners. Dit proces voltrekt zich langzaam en niet altijd langs een rechte lijn. Het ontstaan van een leefbare stad en gemeenschappen heeft tijd nodig. Projecten in Mede Opdrachtgeverschap (MO) en Collectief Particulier Opdrachtgeverschap (CPO) worden binnen het gemeentelijke beleid ingezet om het proces van het creëren van een gemeenschap te bespoedigen. Nog voordat er ook maar iets gebouwd wordt vormt de bouwgroep zich. De groep schrijft zich in voor de tender en maakt gezamenlijke een plan over hoe en op wat voor manier het gebouw vorm gegeven moet worden. Gedurende dit proces dat zomaar enkele jaren kan duren leren de leden bouwgroep elkaar goed kennen. Er ontstaat een band, een gemeenschap, ruim voordat er ook maar een eerste paal de grond in is geslagen. Deze kleine sociale gemeenschappen vormen een katalysator voor de transformatie van een eens monotone kantoorlocatie Sloterdijk naar een aantrekkelijk en leefbaar woonmilieu.

Het gebouw bestaat uit 22 appartementen op een commerciële plint, 5 herenhuizen, een 2-tal atelierwoningen en een ondergrondse parkeerkelder. Het gebouw is georganiseerd om een bescheiden binnentuin. De appartementen worden ontsloten door een galerij aan de binnentuin. De herenhuizen worden ontsloten via knusse binnenstraten.

Ieder bouwgroep lid heeft de mogelijkheid gekregen zelf de grootte en de indeling van de appartementen en woonhuizen te bepalen. Naast de indeling van de plattegronden wilden we de bewoners ook de mogelijkheid bieden om vorm te geven aan de uitstraling van het gebouw.
Om dit te faciliteren zijn kaders vastgesteld. Deze kaders worden bij de appartementen letterlijk gevormd door balkons waarbij de breedte, diepte en hoogte door de leden zelf konden worden bepaald; een balkon van 5 meter breed en 1.5 meter diep of juist toch een dubbelbreed balkon van 10 meter breed en 2.5 meter diep. Binnen deze kaders hebben de leden de mogelijkheid gekregen invulling aan de gevel te geven; dubbele openslaande deuren of juist 1 groot glasvlak. De vrije indeling van de gevel gaf de bouwgroep leden vervolgens weer meer vrijheid bij de indeling van de plattegrond.
Op het gebied van natuur inclusief bouwen en duurzaamheid heeft de bouwgroep de lat hoog gelegd. De daken liggen vol met PV-panelen, de ruimte op het dakvlak die over blijft is gevuld met groen. De gesloten delen van de gevel zijn op diverse plaatsen voorzien van begroeiing in de vorm van geïrrigeerde planten. In de kelder bevindt zich een reservoir van ruim 40m3 voor het bergen van regenwater, het regenwater wordt weer gebruikt voor het bewateren van het groen. De daken, gevels en vloeren zijn voorzien van extra hoge isolatiewaardes. De EPC (Energie Prestatie Coëfficiënt) van de woonfunctie is vastgesteld op 0 (hoe lager hoe beter).
Voor de materialisering is gekozen voor een lichte kleurstelling. De diverse onderdelen zoals het architectonische beton, de kozijnen en de gevelbekledingen zijn uitgevoerd in verschillende tinten wit. Dit wit zorgt voor sterke schaduwwerkingen en vormt een mooi contrast met de groenen beplanting op de gevel.
Ooit presenteerde we het gebouw aan een ontwikkelaar, om vol trots te laten zien waar we mee bezig waren op kantoor. We hebben getracht een gebouw te ontwerpen waarin (bijna) alles mogelijk zou moeten zijn. Waar we gedurende het proces op bijna iedere vraag van de opdrachtgever Ja! als antwoord zouden kunnen geven. Zij noemde het ge