Gebouwen zijn er voor alle mensen. Niet alleen voor fitte, energieke, mobiele mensen met perfect zicht. Gebouwen moeten het gebruik faciliteren van alle mensen die er de dingen moeten kunnen doen waarvoor zij het gebouw bezoeken of erin wonen, werken en recreëren.
Architecten moeten, als vormgevers van een groot deel van de gebouwde omgeving, zich rekenschap geven van de diversiteit van mensen die zich in hun gebouwen bevinden. Uit ervaringen van mensen met een beperking blijkt dat in de dagelijkse praktijk vele gebouwen niet of slechts beperkt geschikt te zijn voor mensen die buiten de norm vallen.
Waar ligt dat aan? Hebben architecten toegankelijk onvoldoende op hun netvlies staan? Wordt de expertise van mensen met een beperking niet of te weinig gebruikt in de ontwerpfase? Gaat het bij de uitvoering mis? Willen opdrachtgevers wellicht extra investeringen niet doen?
De Nederlandse overheid heeft zich in ieder geval verplicht om samen met de bouwsector meer aan de toegankelijkheid van de gebouwde omgeving voor mensen met een beperking te doen. Door het ratificeren van een VN-verdrag voor de rechten van de mens met een beperking en een motie van de Tweede Kamer ligt er nu een actieplan voor de toegankelijkheid van gebouwen. Bewustwording is daarbij de belangrijkste eerste stap die partijen in de bouw moeten zetten. Zowel opdrachtgevers als ontwerpers en bouwers moeten aan de slag.
De BNA gaat daarom medio 2018 een masterclass toegankelijkheid gebouwen opzetten om architecten bij te scholen op het aspect van toegankelijkheid voor mensen met een beperking. Om de bewustwording op gang te brengen dat bouwregelgeving slechts een minimale vangnet biedt voor de behoeften van mensen met een beperking. In de praktijk leidt het volgen van de zeer minimale toegankelijkheidseisen namelijk niet tot volwaardig en gelijkwaardig door mensen met een beperking te gebruiken gebouwen.
